Inleiding
imée Carla Rhemrev werd geboren op 14 december 1944 in Den Haag, midden in de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog. Ze groeide op in het naoorlogse Nederland, een tijd van wederopbouw, soberheid en een hernieuwde waardering voor handwerk en creativiteit. Over haar vroege jeugd en familieachtergrond zijn helaas geen gedetailleerde openbare bronnen beschikbaar; haar artistieke roeping manifesteerde zich echter al vroeg. Ze ontwikkelde een passie voor tastbare objecten en menselijke expressie die haar hele leven zou bepalen. Rhemrev overleed op 24 februari 2021 in Nijmegen op 76-jarige leeftijd en werd begraven op Begraafplaats Rustoord in Nijmegen (urnentuin 82-94-24).
Haar relatie met Nederlands-Indië (Indische periode 1970-1983)
===hier
Kort na haar huwelijk in 1968 met T.S. van der Heyden verhuisde Aimée Carla Rhemrev met haar echtgenoot naar Semarang op Java, Indonesië. Van 1970 tot 1983 – een periode van dertien jaar – woonde en werkte ze in deze historische havenstad, het voormalige hart van Nederlands-Indië. Semarang was in de jaren 1970 een bruisende stad onder het Suharto-regime: een mix van koloniale architectuur (Kota Lama met Nederlandse pakhuizen, kerken en villa’s die nog volop aanwezig waren), tropische natuur, Chinese peranakan-cultuur en een snel moderniserende Indonesische samenleving. Hoewel de koloniale tijd officieel voorbij was, ademde de oude stad nog sterk de sfeer van Nederlands-Indië: brede lanen met waringins, historische gebouwen en een levendige haven.
Publieke bronnen zwijgen over haar dagelijkse leven of artistieke activiteiten in Semarang – geen tentoonstellingen, interviews of werk uit die periode zijn gedocumenteerd. Het is aannemelijk dat het langdurige verblijf in de tropen haar artistieke blik heeft beïnvloed: het intense licht, de kleuren, de materialen en de menselijke verbindingen in een postkoloniale samenleving. Na dertien jaar keerde het echtpaar in 1983 terug naar Nederland en vestigde zich definitief in de regio Nijmegen (met tussenstops in Malden en Arnhem).
De Indische periode krijgt extra diepte door haar familienaam en latere betrokkenheid bij Indisch erfgoed. De familie Rhemrev heeft diepe historische wortels in Nederlands-Indië: voorouders zoals Johan Godlieb Gerrit Rhemrev (overleden 1855 in Semarang) en anderen woonden al in de 19e eeuw in Midden-Java. Aimée zelf illustreerde later (rond 2012) een familiegeschiedenis in het Indisch tijdschrift Indisch3: het verhaal “Hoeders van het erf” van haar nicht Meike Grol (1947), over haar opa Carlo Joan Rhemrev (roepnaam Vent) in Semarang. Het verhaal speelt zich af in het naoorlogse Semarang en bevat persoonlijke herinneringen aan een kind genaamd Aimée (geboren 1944) in een koloniale tuin met baboe en slangen – een direct familieverhaal. Aimée Rhemrev verzorgde de “Beelden” (illustraties) bij dit verhaal, waarmee ze haar eigen artistieke werk verbond met het collectieve Indische geheugen.
Deze brug tussen haar persoonlijke verblijf (1970-1983) en de familiegeschiedenis maakt haar uniek relevant voor indischmuseum.com: zij was niet alleen een tijdgenote die daadwerkelijk in het postkoloniale Java leefde, maar ook iemand die het Indische erfgoed visueel en creatief verder droeg.
Opleiding
Haar formele opleiding volgde ze van 1963 tot 1968 aan de Academie voor Beeldende Kunsten Arnhem (later Hoge School voor de Kunsten), afdeling edelsmeden. Dit was een bloeiende periode voor de Nederlandse sieradenkunst, waarin experiment en vakmanschap centraal stonden. Voor haar eindexamen ontving ze de prestigieuze docentprijs; haar afstudeerwerk bestond uit sculpturale sieraden vervaardigd uit plaatmetaal – een techniek die kenmerkend zou blijven voor haar innovatieve benadering. Schilderen leerde ze grotendeels autodidact, wat haar een vrije, expressieve stijl opleverde naast het strenge ambacht van het edelsmeden. De opleiding legde de basis voor haar dubbele carrière als sieraadontwerper en schilder.
Ontwikkeling
Direct na haar studie trouwde ze in 1968, maar haar focus lag al snel op creatief werk en internationaal avontuur. In Semarang ontwikkelde ze zich verder als kunstenaar, terwijl ze na terugkeer in Nederland een veelzijdige professional werd. Ze had enkele jaren een eigen galerie annex atelier in de historische Kanunnikenhuisjes in Nijmegen, waar ze haar sieraden en schilderijen tentoonstelde en verkocht. Daarnaast werkte ze als docent edelsmeden aan de Vrije Akademie ‘De Lindenberg’ in Nijmegen (tot voor kort) en als creatief therapeut bij Werkenrode/De Lage Horst in Groesbeek. In die therapeutische rol gebruikte ze kunst niet alleen voor esthetiek, maar vooral voor heling, verbinding en het zichtbaar maken van innerlijke ervaringen – een drive die ze zelf verwoordde met het citaat van Jonathan Swift: “Vision is the art of seeing what is invisible to others.” Dit motto sierde haar portfolio en weerspiegelt haar filosofie: kunst als middel om het onzichtbare tastbaar te maken.
Type werk
Het type werk van Aimée Rhemrev is veelzijdig en kenmerkend voor de naoorlogse generatie Nederlandse kunstenaars die ambacht en vrije expressie combineerden. Als sieraadontwerper creëerde ze sculpturale, vaak abstracte of organische objecten in diverse materialen: plaatmetaal (haar specialiteit), goud, zilver en andere metalen. Haar sieraden waren innovatief, draagbaar en tegelijkertijd sculpturaal – ze experimenteerde met vorm, textuur en structuur, zoals zichtbaar in de groepstentoonstellingen van de VES. Naast het edelsmeden schilderde ze in olieverf op doek of paneel. Haar schilderijen hebben als hoofdmotief menselijke figuren en soms dieren (figuur- en diervoorstellingen), uitgevoerd in een expressieve, persoonlijke stijl. Ze exposeerde sieraden én schilderijen samen in diverse galeries, waardoor haar oeuvre een harmonieuze eenheid vormt van ambacht en vrije kunst. Haar werk is zowel functioneel (draagbare sieraden) als contemplatief (schilderijen die de menselijke conditie verbeelden).
Tentoonstellingen
Rhemrev was lid van de Vereniging van Edelsmeden en Sieraadontwerpers (VES), een belangrijk platform voor hedendaagse sieradenkunst in Nederland. Ze nam deel aan talrijke tentoonstellingen, vaak in gerenommeerde musea en galeries. Een selectie van haar belangrijkste exposities:
- 1987: Holland in vorm: Sieraden, Gemeentemuseum Arnhem
- 1988: Unica, Nederlands Goud-, Zilver- en Klokkenmuseum Schoonhoven én Stedelijk Museum Amsterdam
- 1989: Het Gebruik (VES-tentoonstelling, reizend), onder meer Kunstenaarscentrum Bergen (8 april t/m 27 april 1989) en Stedelijk Museum Amsterdam (11 maart t/m 2 april 1989)
- 2000: Op de huid, sieraden uit de collectie, Museum voor Moderne Kunst Arnhem
- 2004: Sieraadontwerpers slaan nieuwe wegen in, CODA Apeldoorn
- 2005: Françoise van den Bosch, tijdgenoten en jong talent, CODA Apeldoorn
- 2018: Rijkdom – Sieraden van het Rijk, CODA Apeldoorn
Daarnaast exposeerde ze regelmatig in groepstentoonstellingen zoals bij Huntenkunst, Interart Gallery en lokale locaties in Nijmegen (bijvoorbeeld in de St. Stevenskerk). Haar eigen galerie in de Kanunnikenhuisjes bood een intiem podium voor haar dubbele oeuvre van sieraden en schilderijen.
Bekendheid en erkenning
Haar bekendheid en erkenning blijken uit de opname van haar werk in belangrijke publieke collecties: CODA Museum Apeldoorn, Museum Arnhem en de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) in Amersfoort. Ook in particuliere collecties (zoals die van Auckjen & Jan Ridderbos) is haar werk vertegenwoordigd. Ze ontving een prestigieuze opdracht van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW): een sieraad voor de prijswinnaar van de prijs voor vrouwelijke wetenschapsbeoefenaren. In de Gelderse regio was ze een gewaardeerde docent en therapeut; ze wordt nog steeds genoemd in overzichten van “Bekende Nijmegenaren” als zilver- en goudsmid en sieraadontwerpster.
Afsluitend
Aimée Carla Rhemrev overleed in 2021, maar haar werk leeft voort in museumcollecties, veilingen en de herinnering van leerlingen, cliënten en liefhebbers. Haar Indische periode in Semarang verbindt haar sterk met het thema van deze website: de persoonlijke ervaring van Nederlanders met wortels of verblijf in het voormalige Nederlands-Indië. Hoewel haar kunst geen expliciete “Indische” motieven bevat, getuigt haar leven van een brug tussen twee werelden – het naoorlogse Nederland en het postkoloniale Java. Haar nalatenschap is een voorbeeld van hoe een kunstenares ambacht, therapie, onderwijs en internationale ervaring combineerde tot een rijk en veelzijdig oeuvre.
Bronnen
- Hedendaagsesieraden.nl (7 juli 2019) – primaire bron voor biografie, opleiding, docentprijs, galerie, docentschap, therapie, VES-lidmaatschap, volledige tentoonstellingenlijst, collecties, opdracht KNAW en bibliografie.
https://hedendaagsesieraden.nl/2019/07/07/aimee-rhemrev/ - RKD Artists Database (laatst gewijzigd 2023) – geboorte, professies (sieraadontwerper/schilder), onderwerpen (figuur- en diervoorstellingen), literatuur (Jacobs 1993, Beeldend Nederland).
https://rkd.nl/explore/artists/66252 - Artindex.nl / Beeldend BeNeLux Lexicon – verblijf Semarang 1970-1983, woonplaatsen (Den Haag, Arnhem, Malden, Nijmegen), opleiding en aanvullende tentoonstellingsverwijzingen.
https://artindex.nl/lexicon/default.asp?id=6&num=0357900087065090221711517001890950506441 - Eigen portfolio-website (aimee-rhemrev.format.com) – persoonlijk citaat Jonathan Swift, bevestiging opleiding, galerie Kanunnikenhuisjes, therapie Werkenrode/De Lage Horst, docentschap De Lindenberg en exposities van sieraden én schilderijen.
https://aimee-rhemrev.format.com/ - Online-begraafplaatsen.nl – overlijdensdatum 24 februari 2021, begraafplaats Rustoord Nijmegen.
https://www.online-begraafplaatsen.nl/zerken.asp?g=1965263 - Aanvullende vermeldingen: Welkom in Nijmegen (bekende Nijmegenaren), lokale kranten (o.a. De Rozet 2015 over expositie St. Stevenskerk) en CODA-catalogi (2000-2018).
